Michał Kubisztal nie liczy już na grę w kadrze Polski, ale nigdy nie odmówi gry w białoczerwonych barwach (Fot. J.Różycki/fotorozycki.pl)

Przegląd Sportowy: Powołań do kadry od Bogdana Wenty nie otrzymał pan od prawie trzech lat. Temat zamknięty?

Michał Kubisztal (Orlen Wisła Płock): Nie łudzę się, że selekcjoner nagle zacznie mnie powoływać, w końcu nie mam już 18 lat, a prawie 32.

Insynuuje się, że Wencie z panem nie po drodze...

- Wokół naszego domniemanego konfliktu narosło wiele niestworzonych megahistorii, bo jestem człowiekiem, który nieraz coś szczerze „chlapnie". Ale naprawdę nic z tych rzeczy.

Rezygnacji (z kadry) jeszcze nie złożyłem.

Michał Kubisztal, Orlen Wisła Płock

- Byłoby to dość nietypowe zachowanie...

Były selekcjoner, a obecnie trener Powenu Zabrze, Bogdan Zajączkowski, mówił, że przydałby się pan reprezentacji, bo ma osobowość lidera. Ale tych liderów mogłoby być za wielu...

- Może drużyna właśnie miała ich za dużo, a zabrakło tego jednego, który w ważnych momentach podniósłby zespół? Takim liderem był Grzegorz Tkaczyk, gdy reprezentacja sięgała po medale mistrzostw świata. Lidera kreuje zespół. A Grzesiek chyba jeszcze nie osiągnął tej dyspozycji, którą miał przed rezygnacją z kadry po igrzyskach w Pekinie.

Skoro jednak pana klubowy kolega, Marcin Wichary, wrócił do kadry po trzech latach, to może i pan?

- Z Marcinem trener nie miał wyboru, bo inni bramkarze - Sławek Szmal i Adam Malcher - byli kontuzjowani. Ale trudno życzyć koledze kontuzji, żeby zająć jego miejsce.

Czyli machnął już pan ręką?

- Skąd! Rezygnacji jeszcze nie złożyłem, nie odmówiłbym gry w drużynie narodowej. Gra się po to, żeby realizować ambicje. Choćby taki występ na igrzyskach byłby ukoronowaniem mojej kariery. Ale to trener musi uznać, że jestem potrzebny. Najpierw jednak musiałbym się znaleźć w 28-osobowej kadrze, a od pewnego czasu nawet tu się nie łapię. Dlatego śpię spokojnie.

Więcej w Przeglądzie Sportowym