Obserwacja zakończonych niedawno w Szwecji XXII Mistrzostw Świata w Piłce Ręcznej Mężczyzn pozwala zauważyć główne tendencje w ewolucji dyscypliny na najwyższym poziomie - pisze specjalnie dla magazynu "Handball Polska" Wojciech Nowinski, który był komentatorem TVP podczas szwedzkiego turnieju.

 

Szybkość działania, dynamika gry były elementami, które dominowały na parkietach szwedzkich hal. Podkreślali to zgodnie wszyscy międzynarodowi eksperci w tej dyscyplinie sportu.

Błyskawicznie inicjowane przez bramkarza szybkie ataki przy każdej nadarzającej się okazji, kontrataki po przejęciu piłki przez zawodników obrony i regularnie stosowane szybkie wznowienia po utraconej bramce powodowały, że były to "najszybsze" mistrzostwa ze wszystkich rozegranych dotychczas.

Również w ataku pozycyjnym dynamika i szybkość działania graczy decydowały o skuteczności gry. Można było zaobserwować dużo indywidualnych akcji w sytuacjach 1x1, w których szybkość wykonania zwodu przez atakującego z piłką, pozwalała na uzyskanie pozycji rzutowej. Najlepszym oczywiście przykładem jest francuski skrzydłowy Luc Abalo.

Drugim czynnikiem, który miał ogromne znaczenie w przebiegu gry i decydował wielokrotnie o wynikach spotkań, była doskonała gra bramkarzy we wszystkich zespołach.

Na poprzednich imprezach o randze światowej 40 procentowa skuteczność bramkarza w meczu była wybitnym osiągnięciem. Na tych mistrzostwach podobny wynik skuteczności był "normą", a w wielu spotkaniach bramkarze osiągali zdecydowanie wyższy procent skuteczności gry. Jako przykład może posłużyć mecz o brązowy medal Szwecja - Hiszpania, w którym Szwed Johan Sjoestrand po trzydziestu minutach gry legitymował się 62 procentową skutecznością w bramce. Biorąc pod uwagę rangę meczu wyczyn szwedzkiego bramkarza można uznać za fantastyczny.

Wymieniony już Sjoestrand, jak również Arpad Sterbik Capar (Hiszpania), Thierry Omeyer (Francja) - wybrany do najlepszej siódemki mistrzostw, Johannes Bitter (Niemcy), Nandor Fazekas (Węgry), Matias Shulz (Argentyna) - 40 procentowa skuteczność przy obronie rzutów karnych oraz Sławomir Szmal, dzięki różnym technikom stosowanym przy obronie piłek byli niesłychanie ważnymi postaciami w swoich zespołach. Narodziła się nowa gwiazda światowej piłki ręcznej.

 

Młody, 22-letni, dwumetrowy bramkarz reprezentacji Danii Niklas Landin, był według wielu obserwatorów najlepszym zawodnikiem na tej pozycji.

W organizacji ataku pozycyjnego na tych mistrzostwach trudno zauważyć jakieś nowe, rewolucyjne rozwiązania. Większość zespołów opierała grę na podobnych działaniach.

1. Wbieg skrzydłowego po stronie ustawionego szeroko, pomiędzy 1 a 2 obrońcą, obrotowego.
2. Wyprowadzenie obrotowego przez środkowego rozgrywającego, który następnie przesuwał się na pozycję bocznego rozgrywającego, nabiegającego do środka boiska.
3. Zmiana od piłki rozgrywających (JUGO) i różne sposoby kontynuacji akcji.

Różnice decydujące o skuteczności podejmowanych akcji polegały na szybkości i precyzji działania. Decydował również sposób ataku zawodnika z piłką i "związanie" odpowiednich obrońców.

Najlepsze zespoły miały w swoich szeregach graczy, którzy w trudnych momentach brali na siebie ciężar gry i ich akcje indywidualne stwarzały partnerom łatwe sytuacje rzutowe. Takimi zawodnikami byli np.: Nikola Karabatić (Francja) i Mikkel Hansen (Dania).

Więcej w Handball Polska – zamów prenumeratę!