Michał Matysik dla Handball.pl oceniał grę Polaków na ME w Serbii (fot. Grzechu/Nafciarze.pl)

Co prawda musieliśmy bardzo liczyć na innych, ale sami też dołożyliśmy cegiełkę do tego sukcesu (wygrana z Niemcami).

Za nami zostali sklasyfikowani między innymi: Francuzi, Rosjanie czy Norwegowie. Z jednej strony możemy czuć satysfakcję, ale popatrzmy w górę tabeli. Zostaliśmy daleko w tyle za tymi, których nie tak dawno regularnie ogrywaliśmy. Kilka drużyn zdecydowanie "poszło w górę", a my, niestety, stoimy w miejscu.

Nie możemy ciągle zasłaniać się jednak brakiem szczęścia, kontuzjami, kiepskim jedzeniem czy złym sędziowaniem itp. Inni też mają problemy i nie obnoszą się z nimi dookoła.

Kilka kwestii, które - moim zdaniem - zaważyły na takim występie to:

1. bramkarze - spisywali się przyzwoicie, ale nie rzucili na kolana, poza nielicznymi wyjątkami. Ich gra to sinusoida, raz lepiej raz gorzej, a czołówka zachwycała interwencjami regularnie w każdym meczu. Ogólnie potwierdzili, że obaj to nr 2, bo Sławomir Szmal jest tylko jeden.

2. skrzydłowi - w przekroju całego turnieju to nasza najsłabsza formacja. W ataku pozycyjnym zupełnie niewidoczni, a i w defensywie często razili błędami. Zdecydowanie brakowało szybkości i waleczności. Jeden Adam Wiśniewski to zdecydowanie za mało.

3. atak pozycyjny - wciąż gramy tylko drugą linią bazując na najprostszych elementach. Jak się uda to minąć i rzucić lub podać do obrotowego. Ale nasza taktyka dawno została rozpracowana i nie zdaje egzaminu. Gramy zbyt INDYWIDUALNIE! Akcji na zewnątrz i kończenia skrzydłami prawie nie ma, a to właśnie tam jest miejsce na uzyskanie pozycji rzutowych.

4. gra w przewadze - czasem odnosiłem wrażenie, że to my byliśmy "karani" grą w przewadze. Mamy jeden schemat taktyczny, z którego korzystaliśmy, a to za mało. Trzeba przygotować minimum trzy-cztery zagrywki, by móc zaskoczyć przeciwnika.

5. skuteczność - ewidentnie zawiodła w najważniejszych momentach. Sytuacje sam na sam czy rzuty karne trzeba wykorzystać maksymalnie, a poziom ośmiu-dziesięciu kontrataków i tzw. "łatwych" bramek pozwoli wygrać mecz na arenie międzynarodowej.

Z całą stanowczością możemy stwierdzić, że pokazaliśmy wielki charakter i wolę walki. Nie odpuszczaliśmy rywalom nawet w sytuacjach beznadziejnych i goniliśmy wynik do upadłego.

Gdyby o końcowej klasyfikacji miały decydować głosy telewidzów z całej Europy na najbardziej nieprzewidywalne spotkanie, to z pewnością bylibyśmy w finałowej trójce. Po fazie głównej ME mieliśmy pewnie szansę na nagrodę jako Drużyna Roku w Danii, a nasi zawodnicy pewnie zostaną kiedyś zaproszeni na obiad przez królową Małgorzatę.

A tak poważnie - pozostaje nam wziąć się mocno do pracy, bo sporo należy zmienić, by wrócić na właściwe tory, którymi podążaliśmy od sukcesu do sukcesu jeszcze przecież nie tak dawno. A kwalifikacje olimpijskie tuż, tuż...

Michał Matysik